اختلال سکوت انتخابی
-
-
1400/02/16
-
1 دقیقه
اختلال سکوت انتخابی اختلالی است که با کم صحبتی مستمر کودک در موقعیت های اجتماعی خاصی، به خصوص در مدرسه، شناخته میشود. کودک مبتلا به سکوت انتخابی، ممکن است نسبتا یا کاملا ساکت بماند و در بعضی موارد و در محیط مدرسه با صدایی نجوامانند صحبت کند. اگرچه این اختلال معمولا پیش از ۵ سالگی آغاز میشود، ممکن است تا زمانی که در مدرسه از کودک خواسته نشده که صحبت کند یا متنی را با صدای بلند بخواند، پنهان بماند. در مفهومپردازی فعلی، بر رابطه بین اضطراب اجتماعی و ناتوانی حاصل از آن در صحبت کردن تاکید میشود. اکثر این کودکان درموقعیتهای پرفشار کاملا ساکتند، اما برخی با اصواتی نجوامانند یا با کلمات تکهجایی صحبت میکنند. علی رغم اینکه سکوت انتخابی خطر تاخیر فراگیری زبان و تکلم را افزایش میدهد، کودکان مبتلا به این اختلال در موقعیتهای غیراضطراب آور اجتماعی، مانند خانه و سایر موقعیتهای آشنا به راحتی قادر به تکلم اند. بعضی از آنها از تماس چشمی یا اشارات غیرکلامی استفاده میکنند. سکوت انتخابی با ترس از جمع و اضطراب اجتماعی مرتبط دانسته میشود.
شیوع این اختلال در سنین مختلف متفاوت است و در خردسالان خطر ابتلا به آن بیشتر است. بر اساس راهنمای تشخیصی، شیوع سکوت انتخابی در نمونههای درمانگاهها یا مدارس، ۰.۰۳ درصد تا ۱ درصد است. در مطالعهی بزرگی که در بریتانیا انجام شد، شیوع سکوت انتخابی در کودکان ۴ تا ۵ ساله، ۰.۶۹ درصد گزارش شد که تا پایان سال به ۰.۸ درصد افزایش یافت. به نظر میرسد این اختلال در دختران شایع تر باشد. در یک مطالعه مشخص شد ۹۰ درصد کودکان مبتلا به سکوت انتخابی ملاکهای تشخیصی ترس از جمع را هم دارند. طبق گفتهی والدین و معلمین، این کودکان میزان بالایی اضطراب اجتماعی از خود نشان میدهند.
مراقبت افراطی مادر و رابطه ناپایدار بین مادر و کودک ممکن است علایم را تشدید کند. این کودکان ناتوانی زیستی مشخصی ندارند و در خانه به راحتی صحبت میکنند. برخی از این کودکان به دنبال ضربهای جسمی یا هیجانی مستعد ابتلا به این اختلال میشوند و برای همین برخی روانشناسان آن را سکوت ضربهای میدانند و نه سکوت انتخابی. مانند سایر اختلالات اضطرابی، در خانوادهی کودکان مبتلا به این اختلال هم افسردگی، وابستگی شدید و اضطراب مادر مشاهده میشود.
درمان این اختلال با رویکردی چندوجهی شامل آموزش خانواده، درمان شناختی-رفتاری و در صورت لزوم استفاده از داروهای SSRI انجام میشود. برای کودکان پیش دبستانی برنامه های درمانی موثری وجود دارد که همراه والدین انجام میشوند. برای کودکان سنین مدرسه، رفتاردرمانی شناختی انفرادی به عنوان خط اول درمان معرفی میشود.
منبع:
Sadock, B. J., Sadock, V. A., & Md, R. P. (2014). Kaplan and Sadock’s Synopsis of Psychiatry: Behavioral Sciences/Clinical Psychiatry (Eleventh ed.). LWW.
