اختلال ارتباط اجتماعی
-
-
1400/02/13
-
1 دقیقه
اختلال ارتباط اجتماعی به نوعی نقص در استفاده از روشهاي کلامی و غیرکلامی جهت برقراري ارتباطات اجتماعی اطلاق میشود. چنین نقصهایی میتوانند در ابعاد مختلفی اعم از مشکل در فهم قوانین یا موقعیتهای اجتماعی نمایان شوند. چنین مشکلی میتواند منجر به اختلال در ارتباطات کودک با همسالان خود شود که این موضوع خود میتواند بر ابعاد مختلف عمکردی فرد نظیر عملکرد تحصیلی تاثیرگذار باشد. یک ارتباط اجتماعی تنها شامل ادا کردن تعدادی کلمه نیست؛ بلکه حرکات غیرکلامی و کلمات در یک موقعیت اجتماعی خاص به شکلی یکپارچه تجربه ارتباطي را براي افراد رقم ميزنند و فهم معانی رفتارهای کلامی و غیرکلامی متناسب با زمینه ای که در آن اتفاق می افتند صورت میگیرد.
با توجه به اينكه اين اختلال نسبت به ديگر اختلالات شناخته شده جدیدتر است و با توجه به شباهت هاي آن با اختلالات طیف اوتيسم تخمين شيوع اين اختلال كار راحتي نيست. با اين حال در تحقيقات انجام شده تعداد افرادي كه نشانه هاي اين اختلال را دارند اما ويژگیهای اختلالات طیف اوتیسم را ندارند قابل توجه بوده است.
داشتن سابقه ی خانوادگی از اختلالات ارتباطی، اختلالات طیف اوتیسم یا اختلال یادگیری احتمال بروز اختلال ارتباط اجتماعی را در کودک افزایش میدهند؛ بنابراین به نظر میرسد عوامل ژنتیکی در پدید آمدن این اختلال نقش موثری داشته باشند. مانند دیگر اختلالات شناخته شده نمیتوان یک عامل مشخص برای این اختلال در نظر گرفت. عوامل تکاملی و محیطی هم از عواملی هستند که در کنار ژنتیک به وقوع این اختلال منجر میشوند.
در حال حاضر اطلاعات و شواهد کافی برای یک درمان مشخص برای این اختلال در دسترس نیست. با این حال جلسات درمانی فشرده متمرکز بر پرداختن به درک اجتماعی و تعاملات اجتماعی، کاربرد مهارتهای کلامی و غیرکلامی مثل گفتگو و پردازش زبانی مثل یادگیری لغات جدید حاکی از بهبود بعضی از علائم کودکان دچار این اختلال بوده است.
منبع:
Sadock, B. J., Sadock, V. A., & Md, R. P. (2014). Kaplan and Sadock’s Synopsis of Psychiatry: Behavioral Sciences/Clinical Psychiatry (Eleventh ed.). LWW.