اختلال ارتباط اجتماعی

زمان مطالعه: 2 دقیقه

اختلال ارتباط اجتماعی به نوعی نقص در استفاده از روشهاي کلامی و غیرکلامی جهت برقراري ارتباطات اجتماعی اطلاق می­شود. چنین نقص­هایی می­توانند در ابعاد مختلفی اعم از مشکل در فهم قوانین یا موقعیت­های اجتماعی نمایان شوند. چنین مشکلی می­تواند منجر به اختلال در ارتباطات کودک با همسالان خود شود که این موضوع خود می­تواند بر ابعاد مختلف عمکردی فرد نظیر عملکرد تحصیلی تاثیرگذار باشد. یک ارتباط اجتماعی تنها شامل ادا کردن تعدادی کلمه نیست؛ بلکه حرکات غیرکلامی و کلمات در یک موقعیت اجتماعی خاص به شکلی یکپارچه تجربه ارتباطي را براي افراد رقم مي­زنند و فهم معانی رفتارهای کلامی و غیرکلامی متناسب با زمینه ای که در آن اتفاق می افتند صورت میگیرد.

با توجه به اينكه اين اختلال نسبت به ديگر اختلالات شناخته ­شده جدید­تر است و با توجه به شباهت­ هاي آن با اختلالات طیف اوتيسم تخمين شيوع اين اختلال كار راحتي نيست. با اين حال در تحقيقات انجام شده تعداد افرادي كه نشانه ­هاي اين اختلال را دارند اما ويژگی­های اختلالات طیف اوتیسم را ندارند قابل توجه بوده است.

داشتن سابقه ­ی خانوادگی از اختلالات ارتباطی، اختلالات طیف اوتیسم یا اختلال یادگیری احتمال بروز اختلال ارتباط اجتماعی را در کودک افزایش می­دهند؛ بنابراین به نظر می­رسد عوامل ژنتیکی در پدید آمدن این اختلال نقش موثری داشته باشند. مانند دیگر اختلالات شناخته شده نمیتوان یک عامل مشخص برای این اختلال در نظر گرفت. عوامل تکاملی و محیطی هم از عواملی هستند که در کنار ژنتیک به وقوع این اختلال منجر می­شوند.

در حال حاضر اطلاعات و شواهد کافی برای یک درمان مشخص برای این اختلال در دسترس نیست. با این حال جلسات درمانی فشرده متمرکز بر پرداختن به درک اجتماعی و تعاملات اجتماعی، کاربرد مهارت­های کلامی و غیرکلامی مثل گفتگو و پردازش زبانی مثل یادگیری لغات جدید حاکی از بهبود بعضی از علائم کودکان دچار این اختلال بوده است.

منبع:

Sadock, B. J., Sadock, V. A., & Md, R. P. (2014). Kaplan and Sadock’s Synopsis of Psychiatry: Behavioral Sciences/Clinical Psychiatry (Eleventh ed.). LWW.